Missa Pro Ecclesia - Primum Nuntium post concelebrationem eucharisticam, die XX mensis Aprilis, anno Domini MMV


MISSA PRO ECCLESIA
PRIMUM NUNTIUM
SUMMI PONTIFICIS BENEDICTI XVI
POST CONCELEBRATIONEM EUCHARISTICAM
CUM CARDINALIBUS ELECTORIBUS IN «CAPPELLA SISTINA»
Die XX mensis Aprilis, anno Domini MMV

Venerabiles Fratres Nostri,
dilectissimi Fratres ac Sorores in Christo,
vos universi homines bonae voluntatis!
1. Gratia copiosa et pax vobis! (cfr 1 Pt 1, 2). Duo animum Nostrum
discordes sensus hoc tempore una simul subeunt. Nam ex una parte humano
turbamento perfundimur et impares Nos sentimus officio hesterno die Nobis
commisso, Successoribus scilicet Petri Apostoli hac in Romana Sede, coram
universali Ecclesia. Ex altera autem parte magnopere animum gratum esse
Deo patefaciendum animadvertimus, qui - sicut in sacra liturgia canimus -
gregem suum non deserit sed eundem per temporum vices ducit, iis agentibus
quos ipse Filii sui vicarios elegit constituitque pastores (cfr Praefatio
I de Apostolis).
Dilectissimi, intimus animi grati sensus propter divinae misericordiae
donum in corde Nostro praeter omnia antistat. Et id arbitramur gratiam
esse peculiarem, quam Decessor Noster, recolendae memoriae, Ioannes Paulus
Secundus Nobis tribuit. Eius videmur firmam persentire manum, quae Nostram
perstringit; subridentes Nobis videmur eius oculos contueri eiusque verba
audire, Nobis peculiari hoc momento destinata: "Noli timere!".
Summi Pontificis Ioannis Pauli Secundi obitus, et subsequentes dies, pro
Ecclesia mundoque insigne fuerunt gratiae tempus. Magnus dolor ob eius
excessum et vacui sensus in omnibus relictus Christi resuscitati opera
extenuantur, quae per concordem fidei, amoris et spiritalis solidarietatis
effusionem, exsequiarum sollemnium attingentis fastigium, diuturno hoc
tempore est patefacta.
Id quidem dicere possumus: Ioannis Pauli Secundi funus experientia fuit
revera unica ubi quodammodo potentiae Dei percepta est per ipsius
Ecclesiam quae cunctos populos magnam familiam efficere vult, per
coniungentem virtutem Veritatis atque Amoris (cfr Lumen Gentium, 1).
Mortis hora, suo Magistro Dominoque figuratus, Ioannes Paulus Secundus
suum diuturnum frugiferumque Pontificatum extulit, in fide christianum
populum confirmans, eundem circum se congregans atque efficiens ut
universa hominum familia coniunctiorem se esse sentiret.
Nonne hac testificatione Nos sustentari sentimus? Nonne incitamentum, quod
ex eventu hoc manat, animadvertimus?
2. Omnem Nostram praeveniens exspectationem, Providentia divina per
Venerabilium Patrum Cardinalium suffragia Nos, ut huic magno Pontifici
succederemus, vocavit. Hoc tempore mentem Nostram ad id convertimus quod
abhinc duo milia annorum in partibus accidit Caesareae Philippi. Petri
verba audire videmur: "Tu es Christus, Filius Dei vivi" itemque Domini
sollemnem confirmationem: "Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo
Ecclesiam meam ... Tibi dabo claves regni caelorum" (Mt 16, 15-19).
Tu es Christus! Tu es Petrus! Eandem evangelicam scaenam rursus experiri
videmur; Nos Petri Successores, trepidantes Galilaeae piscatoris
trepidantia verba iteramus atque intima quadam animi affectione roborantem
divini Magistri promissionem rursus audimus. Si permagnum est muneris
onus, quod debilibus umeris Nostris imponitur, procul dubio immensa est
divina potentia qua inniti possumus: "Tu es Petrus et super hanc petram
aedificabo Ecclesiam meam" (Mt 16,18). Romae Episcopum Nos eligens, suum
Vicarium Nos voluit Dominus, "petram" Nos voluit, in qua securi omnes
sistere possint. Eum nimirum rogamus ut Nostrarum virium egestati
subveniat, ut animosi simus et fideles eius gregis Pastores, usque
Spiritui inspiranti obsequentes.
Hoc peculiare ministerium sumus ingressuri, ministerium scilicet
‘petrinum’, universali Ecclesiae destinatum, humiliter Dei Providentiae
manibus Nos permittentes. Ante omnia Christo Nostram totam fidentemque
adhaesionem renovamus: "In Te, Domine, speravi; non confundar in
aeternum!".
Ex vobis, Venerabiles Cardinales Fratres, grato animo ob Nobis
significatam fiduciam quaerimus ut Nos precatione necnon constanti,
actuosa prudentique cooperatione sustentetis. Ab omnibus quoque in
Episcopatu Fratribus flagitamus ut precatione et consilio Nobis adsint, ut
Servus servorum Dei vere simus. Quemadmodum Petrus ceterique Apostoli
Domini voluntate unum efformarunt Collegium apostolicum, eodem quidem modo
Petri Successor et Episcopi, Apostolorum successores, - id Concilium
firmiter confirmavit (cfr Lumen gentium, 22) -, inter se arte coniuncti
esse debent. Collegialis haec communio, licet diversa sint munera
officiaque Romani Pontificis et Episcoporum, Ecclesiae et unitati in fide
omnium credentium inservit, unde maximam partem pendet in huius temporis
mundo evangelizationis operae efficacitas. Hanc eandem semitam, in qua
Venerabiles Decessores Nostri ambularunt, calcare quoque Nos volumus,
universo mundo praesentiae vivae Christi de proclamatione tantummodo
solliciti.
3. Nostros ante oculos Ioannis Pauli Secundi Pontificis potissimum
obversatur testimonium. Animosiorem, liberiorem iunioremque Ecclesiam
relinquit, Ecclesiam scilicet quandam quae, ad eiusdem doctrinam et
exemplum, tranquille praeteritum tempus contuetur quaeque futurum aevum
haud timet. Per Magnum Iubilaeum ea in novum est ingressa millennium
gerens manibus suis Evangelium directum ad hodiernum orbem per iteratam
lectionem magna cum auctoritate Concilii Vaticani Secundi. Iustissima
quidem de causa Pontifex Ioannes Paulus Secundus Ecclesiae in Concilio
illo demonstravit indicem seu ut dicitur quasi "nauticam pyxidem", qua in
vasto mari tertii millennii dirigeretur (cfr Litt. Ap. Novo millennio
ineunte, 57-58). In suo spiritali quoque Testamento scripsit: "Persuasum
mihi habeo advenientes homines diutius etiam quaedam sumpturos ex divitiis
illis quas hoc Concilium saeculi vicesimi nobis est elargitum"
(17.III.200).
Nos quoque propterea munus ingredientes quod est proprium Successoris
Petri, firmam certamque voluntatem declarare volumus Concilii Vaticani
Secundi continuandi exsecutionem, Praegredientibus Decessoribus Nostris,
atque in fideli perpetuitate duorum milium annorum Ecclesiae traditionis.
Hoc ipso anno conciliaris congressionis conclusae recoletur memoria
anniversaria quadragesima (die octavo mensis Decembris anno millesimo
nongentesimo sexagesimo quinto). Annorum decursu Concilii Documenta
hodierni temporis haud amiserunt vim; immo eorum doctrina pro novis
Ecclesiae praesentisque societatis globalizatae, ut aiunt, postulationibus
admodum evadit apta.
4. Quadam cum significatione Noster Pontificatus incohatur, dum peculiarem
Annum Eucharistiae dicatum vivit Ecclesia. Nonne provida in haec temporum
convenientia indicium quoddam est percipiendum, quod ministerium notare
debet cui sumus vocati? Eucharistia, vitae christianae cor ac Ecclesiae
evangelizantis fons, necessario permanentem mediamque partem constituit et
fontem petrini ministerii, Nobis commissi.
Eucharistia continenter Christum resuscitatum efficit praesentem, qui
nobis pergit se tradere, nos vocans sui Corporis Sanguinisque ad mensam
communicandam. Ex eius plena communione aliud quiddam Ecclesiae vitae
oritur, communio videlicet in primis inter omnes Christifideles, nuntiandi
Evangeliique testificandi munus, in omnes, potissimum in pauperes
parvulosque, caritatis ardor.
Hoc anno idcirco singulari modo celebranda erit Sollemnitas Corporis
Domini. Praeterea media pars Eucharistiae erit mense Augusto in Die
Mundiali Iuventutis Coloniae et mense Octobri in Coetu Ordinario Synodi
Episcoporum quae versabitur in argumento: "Eucharistia: fons et culmen
vitae et missionis Ecclesiae". Ab omnibus propterea rogamus ut proximis
mensibus amorem pietatemque erga Iesum in Eucharistia multiplicent ac
fortiter et luculenter fidem suam declarent in realem Domini praesentiam,
imprimis per sollemnitatem et rectitudinem celebrationum.
Id peculiarem in modum a Sacerdotibus postulamus, quibus nunc magnus
Nostri animi affectus dirigitur. Sacerdotium quippe ministeriale in
Cenaculo una cum Eucharistia enatum est, quemadmodum saepenumero
confirmavit Decessor Noster Ioannes Paulus Secundus, veneratae memoriae.
"Sacerdotalis exsistentia peculiari titulo «eucharistiam formam» habere
debet": sic in novissima Epistula in Feria V in Cena Domini scripsit (n.
1). Ad id propositum multum confert ante omnia celebratio quotidie devota
sacrificii eucharistici, quod est veluti centrum vitae ac missionis
cuiusque sacerdotis.
5. Nutriti atque sustentati Eucharistia ipsa catholici necessario se
impelli sentiunt ad plenam illam unitatem quam in Cenaculo Christus tam
vehementer exoptavit. Petri itaque Successor se debere novit recipere hoc
supremum Magistri Divini desiderium in se et quidem peculiari modo. Etenim
officium illi est concreditum confirmandi fratres (cfr Lc 22, 32).
Plena propterea conscientia ineunte ministerio suo intra Ecclesiam Romanam
quam Petrus suo irrigavit sanguine, hodiernus ipsius Successor accipit
tamquam primarium quoddam munus ut laboribus nihil parcens det operam
restituendae plenae visibilique unitati omnium Christi discipulorum. Haec
est eius voluntas, hoc ipsius etiam obstringens officium. Sibi enim
conscius est, ut hoc obtineatur, non sufficere bonorum sensuum
declarationes. Solida opera postulantur quae animos penetrent atque
conscientias excitent, unumquemque ad illam interiorem conversionem
permoventia quae est fundamentum omnium progresuum in oecumenismi via.
Pernecessarius est dialogus theologicus pariterque poscitur investigatio
causarum historicarum in quibusdam consiliis iam pridem captis. Magis
tamen urget illa "memoriae purgatio" totiens a Ioanne Paulo Secundo
commemorata, quae sola homines disponere potest ad plenam Christi
veritatem. Coram eo, Supremo videlicet Iudice omnium viventium, quisque
nostrum sistere debet conscius se aliquando rationem reddere ei debere
omnium quae fecerit et omiserit de permagno bono plenae et visibilis
unitatis omnium eius discipulorum.
Hic Petri Successor illa interrogatione patitur se etiam in prima persona
interpellari paratusque est ad ea omnia efficienda quae potuerit ut
principalem oecumenismi causam promoveat. Decessorum suorum vestigiis
ingressus plane provehere in animo habet omne inceptum quod opportunum
videri possit ad consortium et consensum adiuvandum cum diversarum
Ecclesiarum et Communitatum ecclesialium legatis. Ad eos immo vero etiam
hac data opportunitate fervidissimam suam mittit in Christo unico Domino
universorum salutationem.
6. Hoc temporis momento repetimus nostra memoria inestinguibilem
experientiam quam omnes habuimus in morte et exsequiis Pontificis
complorati Ioannis Pauli Secundi. Circa exuvias mortales eius in nuda
terra repositas Capita Nationum conglobata sunt, homines cuiusvis socialis
ordinis ac praesertim iuvenes in memorabili affectus et admirationis
amplexu. Fidens ad illum respexit orbis totus. Multis quidem visa est haec
intenta communicatio, propagata usque ad orbis fines per communicationis
socialis instrumenta veluti chorus ad Pontificem directus et auxilium
expetens pro hominibus nostri temporis qui dubiis timoribusque conturbati
sua interrogant de aetate ventura.
Ecclesia horum dierum in se conscientiam renovare debet sui officii
hominibus iterandi vocem eius qui dixit: "Ego sum lux mundi; qui sequitur
me, non ambulabit in tenebris, sed habebit lucem vitae" (Io 8, 12). Suum
ideo ministerium suscipiens Pontifex novus probe intellegit opus suum esse
ut refulgere sinat coram viris ac mulieribus hodiernis Christi lucem: non
suam, verum Christi ipsius lucem.
Haec omnia cogitantes appellamus omnes, etiam illos qui alias sequuntur
religiones vel qui solummodo responsionem conquirunt interrogationi
fundamentali de exsistentia humana necdum eam invenerunt. Simpliciter
atque amanter omnes alloquimur ut iis confirmemus Ecclesiam velle cum
illis dialogum apertum sincerumque componere dum verum quaeritur hominis
ac societatis bonum.
A Deo flagitamus unitatem ac pacem hominum familiae et declaramus
catholicos omnes paratos esse ad operam adiutricem suam conferendam in
verum progressum socialem qui dignitatem omnis hominis revereatur.
Viribus Nostris non parcemus neque studiis ut magnae spei dialogum
prosequamur a Nostris Venerabilibus Decessoribus incohatum cum diversis
culturis ut ex mutua comprehensione condiciones melioris venturi temporis
omnibus oriantur.
Nominatim cogitamus adulescentes. Ad eos qui fuerunt interlocutores
praecipui Pontificis Ioannis Pauli Secundi extenditur peramanter amplexio
Nostra, cum exspectamus, si placuerit Deo, dum eos Coloniae conveniamus
proximo nempe Mundiali Iuventutis Die. Vobiscum - carissimi adulescentes -
qui estis futura aetas et Ecclesiae totiusque mundi spes, pergemus
colloqui et exspectationes vestras exaudire unde possimus adiuvare vos ad
altius usque Christum viventem cognoscendum qui sempiternus est Iuvenis.
7. Mane nobiscum, Domine! Invocatio haec, quae argumentum principale
efficit Epistulae Apostolicae Ioannis Pauli Secundi pro Eucharistiae Anno,
est etiam precatio quae sua sponte Nostro surget ex animo, dum comparamus
Nos ad ministerium illud incipiendum in quod Christus Nos advocavit. Ei
Nos, sicut Petrus, quoque fidelitatem Nostram sine ulla condicione
promissam renovamus. Ei uni servire cogitamus Nosque totos eius Ecclesiae
ministerio devovere.
Ut haec suffulciatur promissio maternam deprecationem Mariae Sanctissimae
invocamus, cuius in manibus tum praesens tum futurum tempus Personae
Nostrae atque Ecclesiae reponimus. Intercedant deprecatione pariter sua
sancti Apostoli Petrus et Paulus, ceterique caelites universi.
His cum affectibus vobis, Venerabiles Cardinales Fratres, singulis qui
huius ritus sunt participes nec non omnibus qui per televisionem et
radiophonium sequuntur, amantem Nostram Benedictionem impertimur.